Julee Cruise - "Floating Into The Night"

     01 Floating (4:55)
02 Falling (5:24)
     03 I Remember (4:13)
     04 Rockin' Back Inside My Heart (5:48)
     05 Mysteries of Love (4:29)
     06 Into the Night (4:44)
     07 I Float Alone (4:35)
     08 The Nightingale (4:57)
     09 The Swan (2:32)
     10 The Word (6:37)

Minor Swing - Django Reinhardt & Stéphane Grappelli

Vika Yermolyeva

Ένα ταλαντούχο πλάσμα που ειλικρινά σε αφήνει άλαλο με την μαεστρία που καθηλώνει στα πλήκτρα του πιάνου της κομμάτια όπως το Master of Puppets των Metallica και όχι μόνο. Αδιαφορώντας για την πολυπλοκότητα της metal μουσικής, αποδίδει με έναν δικό της τρόπο, χαϊδεύοντας κάτι που είδη ξέρεις, με μια αρτιότητα που σε κάνει να ξεχνάς ακόμα και την αρχική του εκτέλεση. Αξίζει να την αναζητήσετε στο You Tube.           

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ... άσχετο

Πρώτη φορά έχω την αίσθηση ότι το "καλή χρονιά" που ευχόμαστε εμπεριέχει και ψήγματα φόβου και ίσως είναι λογικό, καθώς επικρατεί μια ακαθόριστη ησυχία, μια "παύση" που δεν ακούς τίποτα, δεν γίνετε τίποτα, που όλοι είναι κλασμένοι και κάτι περιμένουν, μα το σαπούνι επιμένει και περιμένει υπομονετικά κάποιος να σκύψει να το πιάσει.

-Άσχετο, το πόσο χάρηκα τον Κάρολο στα Θεοφάνεια με το στυλάκι  της υπέργηρης διακορευμένης παρθένας και τον Γκλέτσο σε στυλ tremolo arm "για την Ελλάδα ρε γαμώτο" δεν λέγετε.

-Άσχετο, το να σε βαπτίσουν Κάρολο πριν από 80 χρόνια στα Γιάννενα,  αυτό πάλι πως σου φαίνεται? και επειδή το'ψαξα το θέμα σας πληροφορώ ότι το "χαρισματικό" ονοματάκι του υπέργηρου οφείλετε στον Αυστριακό σοσιαλιστή Καρλ Κάουτσκι φίλο και οπαδό του νονού, στρατηγού Βλάχου και χεστήκαμε.


-Άσχετο, τελευταία με πιάνει μια βασιλοχουντική ανεξήγητη  διάθεση, να το πω στο γιατρό μου ή να το κάνω γαργάρα?? Είναι και αυτά τα όνειρα στυλ Βαμβακούλας που με τρομάζουν και δεν ξέρω τι να κάνω.

Ειλικρινά, θα ήθελα το ασυνείδητο του μυαλού μου να κυριαρχούσε της λογικής μου και ακόμα θα ήθελα το αισιόδοξο να είναι πιο δυνατό από την κάθε πεσιμιστική μου διάθεση και να μπορώ να γίνομαι ψεύτης, θεατρίνος, αρλεκίνος. Χρόνια πολλά και καλή χρονιά...                        

Christina Perri - Jar of Hearts

America – Holiday

01   Miniature                   10  Old man took
02   Tin Man                     11  You
03   Another try                12  In the country
04   Lonely People    
05   Glad to see you
06   Man Dog
07   Hollywood
08   Bady it's up to you
09   What does it matter

ROX - I Don't Believe

 

                                            Καλό Σαββατοκύριακο !

Mike Oldfield: Tubular Bells

Αναμφισβήτητα τα πρώτα δειλά βήματα σε αυτό που θα ονομάζαμε space rock οφείλονται στους Pink Floyd καθώς η περίοδος στα τέλη της δεκαετία του 1960 ήταν φορτισμένη με νέες διευρυμένες αντιλήψεις περί ελευθερίας σε συνδυασμό πάντοτε με την επερχόμενη έξαρση των ναρκωτικών.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα συγκροτήματα όπως οι Tangerine Dream (έχω αναφερθεί σε παλιότερο post) να φλερτάρουν δειλά-δειλά με τους πρώτους ηλεκτρονικούς ήχους της rock μουσικής, σηματοδοτώντας την αρχή μιας αυξανόμενης επιρροής που θα ασκούσε ο ήχος του συνθεσάιζερ πάνω στην μουσική.

  Από τους πρώτους δημιουργούς των νέων τάσεων ο Mike Oldfield το1973 με το άλμπουμ "Tubular Bells" κατάφερε να κάνει την χρήση της τεχνολογίας στην μουσική ευρέως αποδεχτή ακολουθώντας νέους δρόμους έκφρασης, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια των τρίλεπτων τραγουδιών με την συγκεκριμένη δομή και το δυνατό ρεφρέν, οριοθετώντας μια νέα περίοδο προοδευτικής και έντεχνης rock μουσικής. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ έχει πουλήσει περισσότερα από 16 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.                                                

Rock σαλάτα με οκτώ συστατικά...

1Deep Purple -Child in Time 2The Doors- Roadhouse Blues 3Led Zeppelin- Whole Lotta Lov 4 Janis Joplin-Move Over 5 The Who-Babe O' riley 6 Wishbone Ash-Blowin Free 7 Rare Earth- Get Ready 8 Santana-Jingo

" Try me "

Κανένα ριμέικ δεν θα μπορούσε να αποδώσει με τέτοια ευκρίνεια "φινέτσα", την ερωτική αντιπαλότητα των δυο φύλων, κάτω από την πρσχηματικότητα μιας παρτίδας..... εγκεφαλικής υπεροχής.   [ Στιγ.από την ταινία  Thomas Crown Affair ]             

Cat Power JUKEBOX

1. New York [Frank Sinatra]
2. Ramblin' (Wo)man [Hank Williams]
3. Metal Heart - 2008 Version [Cat Power]
4. Silver Stallion [Highwayman]
5. Aretha Sing One For Me [George Jackson]
6. Lost Someone [James Brown]
7. Lord Help The Poor And Needy                         
8. I Believe In You [Bob Dylan]
9. Song To Bobby [Cat Power]
10. Don't Explain [Billie Holiday]
11. Woman Left Lonely [Janis Joplin]
12. Blue [Joni Mitchell]
13. Breathless [Nick Cave] - 
14  Angelitos negros
15  She's Got You
16  I Feel

Massive Attack

Το καταπληχτικό single "Live with me"που κυκλοφόρησε το 2006 είναι μια σύνθεση του Robert Del Naja (ψυχή του group) με την συμμετοχή του σημαντικού Terry Callier στα φωνητικά. Το υποδόριο μπάσω, τα μαγευτικά έγχορδα, η φωνάρα του Gallier συνδυαζόμενα σε μια γλυκόπικρη αίσθηση ήχου, καθώς και το εκπληκτικό video από τον Jonathan Glazer ολοκλήρωσαν  ένα τραγούδι που για "συμπλήρωμα" σε best of, 'Collected' αγγίζει το ιδανικό. 

Η συνυπευθυνότητα μας στο ανάλγητο κράτος που φτιάξαμε.....

Υπάρχουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου μας μια σειρά θεμάτων που περιβάλλονται από μια ακαθόριστη, γκρίζα συνωμοτικότητα που κανείς δεν τόλμα να διαταράξει φοβούμενος ενδεχομένως είτε τις συνέπειες, είτε την διαστρέβλωση του διαχειριζόμενου θέματος, από μια καθεστηκυία τάξη που έχει την απίθανη ικανότητα να παραποιεί, να ευτελίζει και ουσιαστικά να αδρανοποιεί τα πάντα. Έτσι παραμένουμε μια χώρα με ασταθή δικαιοσύνη, με χειραγωγούμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με παρωχημένο σύστημα παιδείας (δείτε Νορβηγικό μοντέλο) με ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική, με ένα άθλιο σύστημα υγείας και γενικότερα ένα κρατικό μηχανισμό διάτρητο και δέσμιο της διαπλοκής.

Τα πολιτικά κόμματα παύει να τα διακρίνει η πολιτική ιδεολογία και μέσα από συμμαχίες και συγκυβερνήσεις νέμονται την ανυπαρξία τους στην βιτρίνα ενός συστήματος που παράγει τόσα ώστε οριακά να επιβιώνει.
Η παρωχημένη κομουνιστική ιδεολογία εκφέρεται στα κανάλια ως προοδευτικός λόγος και η εκκλησία αποκτά δύναμη και πολιτική άποψη με τον καθοδηγούμενο μεταφυσικό της λόγο. Οι περίφημοι γόνοι της "ανικανότητας" ως θετοί υιοί της δημοκρατίας ο ένας παίζει "νιτέντο" στην Ραφήνα και ο άλλος οσονούπω θα διδάσκει σε κάποιο πανεπιστήμιο στο Αρκάνσας, όσο εμείς θα περιμένουμε τον επόμενο Μεσσία να μας....

Μήπως τελικά η μεταρρύθμιση του κράτους ξεκινάει από τον πολίτη και όχι από τους παραμυθοδιαφωτιστές της πολιτικής? Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε τα πολιτικά μας κριτήρια και να πάψουμε να ψηφίζουμε με γνώμονα αν ο Καντερές λέει καλά τον καιρό ή ο Ανατολάκης βάζει ωραία γκολ? Μήπως πρέπει να αφήσουμε την έπαρση του ηγήτορα, γεννήτορα του παγκόσμιου πολιτισμού και να τρέξουμε να προλάβουμε το τρένο που χάνουμε? Μήπως πρέπει επιτέλους να τους τιμωρήσουμε.......       

Laura Marling - Sophia-Rambling Man

David Garrett - November Rain (Guns N' Roses)

Για πολλούς οπαδούς της κλασικής μουσικής ο όρος "crossover"είναι μη αποδεχτός, ωστόσο ο ταλαντούχος, εικοσιοκτάχρονος βιολιστής David Garrett που θεωρείται ως ο νεότερος καλλιτέχνης κλασικής μουσικής με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, πιστεύει ότι είναι ένας θαυμάσιος τρόπος "προσέγγισης" νέων ακροατών που παραδοσιακά δεν συνδέονται με την κλασική μουσική. Αποτέλεσμα αυτής της άποψης είναι το νέο του άλμπουμ "Rock Symphonies"(2010) προτρέποντας να τον ακολουθήσουμε σε ένα πρωτοποριακό μουσικό ταξίδι που διασχίζει και συγχρόνως ενώνει με μοναδικό τρόπο την κλασική με την rock μουσική. Μέσα σε αυτό το ανθολόγιο μουσικών ανατροπών θα συναντήσουμε τους Led Zeppelin,"Kashmir"- Aerosmith,"Walk This Way"- Metallica,"Master of Puppets"- Nirvana,"Smells Like Teen Spirit"- Guns N' Roses,"November Rain"- τον Jimi Hendrix "Little wing"-και για μεγάλη μου έκπληξη τον δικό μας Ζορμπά που τουλάχιστον για μας έχει μια ιδιαίτερη σημασία.
      

Santana - Soul Sacrifice (Woodstock 1969)

Anita O'Day & Rosemary Clooney

Ένα από τα εξαιρετικά ταλέντα της bebop και swing περιόδου και μια από τις σημαντικότερες λευκές φωνές της Jazz της δεκαετίας του50 είναι η Anita O'Day.Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1919 στο Σικάγο και ξεκίνησε να εμφανίζεται σε τοπικά κλαμπ στα 19 της.Παρά το γεγονός ότι η φωνή της δεν είχε κάποια ιδιαίτερη έκταση και σαφώς δεν συγκρίνετε με φωνάρες όπως της Ella Fitzgerald η χροιά της όσο και η ερμηνεία της την καθιστούν ιδιαίτερη μέσα από μια νωχελική "κουλ" προσέγγιση. Η συνεργασία της με τον Gene Krupa και αργότερα με την ορχήστρα του Stan Kenton την καθιερώνουν, αναδεικνύοντας μια νέα σχολή τραγουδιστών.Η άψογη αίσθηση του χρόνου και οι εξαιρετικές μουσικές της γνώσεις την επιτρέπουν να χειρίζεται με άνεση και τα πιο δύσκολα-γρήγορα κομμάτια.Η γλυκύτατη Anita O' Day πέθανε στης 23 Νοεμβρίου 2006.           

''Πρωινό ξύπνημα'' Θα σας πρότεινα ένα εναλλακτικό μουσικό πρωινό ξύπνημα τουλάχιστον για αυτούς που η πρωινή τους διάθεση είναι εμπλουτισμένη με όλη εκείνη την ανυπόφορη, ανάποδη και μίζερη γκρίνια της μαλακίας, αγνοώντας την σημαντικότητα της καλημέρας και επειδή έχω την τύχη να μην ανήκω στην ομάδα "ξυπνάω και γαμάω", θα σας πρότεινα ανεπιφύλαχτα το " sway " που ερμηνεύει καταπληκτικά η Rosemary Clooney με την χαρακτηριστική ανεπιτήδευτη φωνάρα της, μήπως και βοηθήσει να ξεκινήσει η μέρα σας χορεύοντας.......καλημέρα. 
                             

Puressence -Solid State Recital "When your eyes close"

Οι " Puressence "έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 15 live εμφανίσεις στην χώρα μας και αυτό αποδεικνύει ότι έχουν ένα φετιχιστικό κοινό που τους γουστάρει τρελά.  Η μπάντα από το Manchester σχηματίστηκε το 1992 διαθέτοντας κάθε θετικό στοιχείο που χρειάζεται ένα συγκρότημα για να ξεχωρίσει, έχοντας ένα καθαρό στίγμα μουσικής που τουλάχιστον σου δίνει την εντύπωση ότι ήρθαν για να μείνουν. Η πρώτη δισκογραφική δουλεία PURESSENC (1996) όσο και δεύτερη  ONLY FOREVER (1998) τους καθορίζει προδιαγράφοντας μια θετικά εξελικτική πορεία που όμως ποτέ δεν ήρθε διότι παρέμειναν εγκλωβισμένοι στις αρχικές τους νόρμες.Το να εξελίσσεσαι δεν θα πει ότι χάνεις το ύφος σου, και σίγουρα στην περίπτωση των Puressence έχουν πάψει  πλέον να εκπλήσσουν ανακυκλώνοντας κάτι που ήδη έχει αρχίσει να κουράζει.Το τελευταίο τους άλμπουμ "SOLID STATE RECITAL"(2011) δεν παύει να είναι μια βουτιά στο παρελθόν τους και επιλέγοντας το "When your eyes close" σαν την καλύτερη στιγμή του δίσκου, κλείνω την προσωπική μου ίσως αυστηρή άποψη.
Πληροφοριακά θα εμφανιστούν το Σάββατο 5 Νοεμβρίου, στην Αρχιτεκτονική στο Γκάζι, όσοι πιστοί προσέλθετε.